Чекореше бавно. Од време на време ќе почувствуваше како кротко ги следи сопствените чекори на кои во бесознанието во кое беше западнала им припаѓаше војнички, механички послушно. Со лелеави движења го носеше со себе своето проклетство, со неспокој во очите и вресок во душата што може и небото да го разниша. Тивко небо над неа, [...]
Празно е. Како бесмислено. Ни немир ни неспокој. Празно како уморно. Без воздигнување. Без воскреснување. Празно како безгласно. Безчувствително. Без искра, без желба, без волја, без надеж, без ништо, без се.
Ах, векови минуваат!
Мил мој, има нешто застрашувачко во твоите очи. Нешто ѕверско, немилосрдно, зениците ти се стеснуват, погледот ти игра како непријатен миг. Оџаците што [...]
Се сеќаваш ли кога бевме малечки? Честопати те задевавме, ти пеевме шеговити песни а ти вжештено се бранеше низ солзи и лутина што избива од целото твое битие на борец во нерамноправна положба. Со вжарени обравчиња, со букет полски цвекиња, со жестина што младоста ја има.
Само очите на жената [...]
Повторно тоа чувство. Непријатност. Речиси без причина. Додека пред само пет минути се приближуваше кон објектот не беше го почувствувал тоа. Воздухот беше ладен и остар но будеше благопријатни чувства кај него и тој би можел да се заколне дека непосредно пред да ја отвори стаклената врата беше обземен од некоја разиграна состојба на духот [...]
Те сретнав во тивка априлска ноќ кога часовниците пееа за Христовото воскресение а ѕвезденото небо беше доволно широко да го понесе сиот јад што натежнал на нашите души со неприметно треперење и неколку светлосни траги од оние изгубени надежи што се претвораа во паднати ѕвезди. Стоев крај тебе, се смеев, вдишував. Мириси. Тие секогаш во [...]
ти превртело
задното тркало
кај формата,
јас во рикверц
ја сјебав содржината,
а стево карапанџа
никогаш не бил поет
и
не игра повечко
на националната телевизија…
© Copyright Lullaby. All Rights Reserved. BlogTheme by 
lullaby